Հարևանության քաղաքականությունը Իրանի Իսլամական Հանրապետության համար մշտապես կարևորվել է, բայց ժամանակի ընթացքում աճել է դրա դերը, փոխվել է երանգավորումը:
Հայաստանը պետք է հասկանա մեկնարկած մեծ ու բարդ խաղի բոլոր նրբերանգներն ու չտրվի ոչ Իսրայելի հանդեպ ավանդական "աբիդաներին", ոչ էլ նրա նոր "սենտիմենտալ ռեվերանսներին։
Պաշտոնական Թեհրանը ջանքեր է գործադրում Հարավային Կովկասի խնդիրները լուծել 3+3-ի ձևաչափով, որ առաջարկել էին թուրքերը, սակայն իրանական ու թուրքական պատկերացումները դրա վերաբերյալ ու դրա հանդեպ վերաբերմունքը միանգամայն տարբեր են։
Սույն քաղաքականության հայեցագիրը պատրաստվել է Միջազգային և անվտանգության հարցերի հայկական ինստիտուտի կողմից «Վիշեգրադյան քառյակի փորձի ուսումնասիրությունը Հայաստան-ԵՄ համագործակցության համար» դրամաշնորհային ծրագրի շրջանակներում:
Թուրքերը նպատակամղված են դրանով Հայաստանին մահացու, իսկ Իրանին` աշխարհաքաղաքական ու աշխարհատնտեսական(geoeconomics) հարված հասցնելու:
Տարածաշրջանը պատրաստ չէ, բայց գործընթացը մեկնարկել է:
Չնայած որոշակի ձեռքբերումներին, ոլորտում դեռ կան մի շարք հիմնախնդիրներ, որոնք խոչընդոտում են ոլորտի արդյունավետ զարգացմանը։
Ռայիսիի այցը հաջողված է՝ լարվածության թուլացմամբ, խոստումներով, բայց ոչ 25-ամյա համապարփակ ռազմավարական համաձայնությունը կյանքի կոչելու առումով, ինչն այցի բուն նպատակն էր։
Արդեն ակնհայտ է, որ Անկարան չի կարող հրաժարվել բանակցություններից՝ ասելով, թե ինչպես կուզի, այնպես էլ կվարվի իր ջրի պաշարների հետ։ Նա պետք է ընդունի, որ DAP-ի հարցը զետեղվելու է երկու երկրների դիվանագիտական փոխհարաբերությունների օրակարգում։